Η γοητεία της συνοικίας που έχει μπει σε όλους τους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Γράφουν για τη γειτονιά τους η Ελένη Δροσάκη και ο Βαγγέλης Περρής.
Δίπλα στην Ακρόπολη και στο επιβλητικό μουσείο της, στη δροσιά του Φιλοπάππου και πλάι στην πολύβουη λεωφόρο Συγγρού, η γειτονιά μοιάζει κάθε τόσο να αλλάζει αλλά και να κρατάει το χαρακτήρα της. Είναι το Κουκάκι και τα δεκάδες του πρόσωπα, που όλα τους έχουν μια ξεχωριστή γοητεία.
Στη Βεΐκου δεν πειράζει κι αν δε βρεις να παρκάρεις με την πρώτη, αν είσαι λιγάκι μόνο ρομαντικός τα αρώματα από τις νεραντζιές θα σε κάνουν να ξεχαστείς. Λίγο πιο χαμηλά, στους πεζόδρομους της Ολυμπίου και της Δράκου, ηλικιωμένες κυρίες μιας παλιάς μεσοαστικής τάξης που δεν εγκατέλειψαν ποτέ τη γειτονιά τους, απολαμβάνουν στον ίσκιο τον ελληνικό τους και συζητούν, ποιος ξέρει τι. Και στο διπλανό παγκάκι, κάτω από τον πολύτιμο ήλιο, ένα ζευγάρι τουριστών θα περιεργάζεται κάποιον αθηναϊκό χάρτη, καταστρώνοντας το πλάνο της ημέρας.
Είναι λίγα χρόνια τώρα που το Κουκάκι έγινε «προορισμός», αλλά όχι στην έννοια του fast, του γρήγορου, του αγχωτικού. Τα καφέ, παλιά και νέα, βγάζουν μια αίσθηση χαλαρότητας, τα φαγάδικα δείχνουν να συναγωνίζονται με τις μυρωδιές τους, συνεταιριστικές κολεκτίβες βρήκαν τα στέκια τους, κι όλα αυτά δίπλα στους παλιούς κατοίκους και στις παλιές επιχειρήσεις: μπακάλικα, ταπετσέρικα, καπηλειά, επιπλάδικα. Ακόμα και τα διατηρητέα αρχοντικά δείχνουν συμφιλιωμένα με τα αποτελέσματα της αντιπαροχής.
Πηγή: Athens Voice
